सौंदर्य...

असं का होतं?



एखादी सुंदर कलाकृती पाहिली, छान गाणं ऐकलं कि आपण लगेच आपल्या भावना स्तुती रुपात व्यक्त करून मोकळे होतो. मनापासून दाद देतो.



पण.. जर एखादी सुंदर स्त्री दिसली तर...?
अशी दाद प्रामाणिकपणे आपण त्या व्यक्तिला का देवू शकत नाही? त्याकडे लगेच संशयाने का बघितलं जावं?

मी रोज अश्या कितीतरी सुंदर स्त्रिया बघतो.. काहींचं व्यक्तिमत्व एवढं प्रसन्न असतं कि ती प्रसन्नता आपल्याला भिडते. अशी सुंदरता टिकवणं, साजेसा पोशाख करणं हे सोपं नाही आहे. माझ्या मते ही पण एक अतिशय कष्टाने साध्य होणारी कलाच आहे.
त्यांना पाहून मला आनंद होतो, आजूबाजूच्या दगदगीचा एक क्षणभर का होईना विसर पडतो मग या बदल्यात मी कौतुकाचे चार शब्दपण बोलू नये?
आमच्या टीममधली एक मुलगी दिवाळीच्या दिवशी उत्कृष्ट भारतीय पोषाख करून आली. इथे अमेरिकेत दिवाळी वगैरे सण घरात, बाहेर तश्या वातावरणाचा मागमूस नसतो. पण त्या दिवशी तिच्यामुळे मी सणाचं ते वातावरण कंपनी मधे अनुभवलं. पण मी तिला complement

मी हे नाव का निवडलं..

फिरस्ता :

तसं पाहिलं तर आपण सगळेच "भटके" किंवा "फिरस्ते" असतो.

या जगात येतो रिकाम्या हाताने आणि जातो रिकाम्या हाताने...


एका गावात, कोणाच्यातरी संसारात आपण प्रवेश करतो. काही काळ तिथे काढतो आणि एक दिवस अश्याच कोणाचा तरी संसार मोडून पुढच्या प्रवासाला निघून जातो. गावात नवीन येणारी माणसं अजून वेगळं काय करत असतात? ते जसे भटके, तसेच आपण नाही का?


..वरती मी म्हणालो खरं की रिकाम्या हाताने येतो आणि जातो. पण ते तेवढचं. आपल्याला एक मन पण असतं. जे विचार करतं, मिळालेले अनुभव साठवतं. ते मन आपण रिकामं कधी घेवून येत नाही आणि रिकाम घेवून जात नाही. त्यात नेहमीच भर पडत असते.



असेच आजवरच्या आयुष्यात मला आलेले अनुभव, मनात आलेले नवीन विचार किंवा मिळालेला नवीन दृष्टिकोन, शब्दांकित करण्याचा प्रयत्न करणार आहे.



साथ द्या, टिका करा, कौतूक करा. मला आवडेलच.